اگه يه روز آسمون دلت ابري شد،
از دست زمونه و آدمهاش خسته شدي،
حتي نفس كشيدن هم برات تكراري شد!
يا شايد اگه دست روزگار، نقاش خاطره هاي بد شد،
قلبت رو شكست و اشكت رو جاري كرد،
اگر ميون اينهمه فكر و خيال،
ياد من افتادي، ياد نوشته هاي ساده من،
دلم ميخواد غصه اي به غصه هات اضافه نكنم.
دلم ميخواد براي چشمه چشمهات، آب حيات نباشم.
شاعر غزل هاي پاره پاره و قافيه هاي دلشكسته نباشم.
اگه يه روز دلت گرفت،
از ته دل بگو... خدايا !
صدا بزن خدايي رو كه سختي و غم رو براي هيچ بنده اي نميخواد.
اگه امتحانت ميكنه يعني دلش ميخواد بزرگ و بزرگتر بشي. نزديك و نزديك تر.
گفتگو كن با تنها كسي كه ميتوني بهش بگي: خداي من!
و بشنو! صدايي كه ميگه: بله! بنده من!
اگه صداش رو شنيدي،
بعد از همه درد و دل كردن ها، آروم شدن ها...
بعد از اينكه گل خنده به روي صورتت برگشت،
يه خواهش كوچيك! اگه قبول كني.
براي من هم دعا كن.
شايد براي آرزوهاي خوب كردن، دعاهاي خير كردن
براي پرواز توي قلب آسمونها، عروج تا عرش خدا
فرصت خيلي كوتاه باشه.
اگه يه روز آسمون دلت ابري شد،
براي من هم دعا كن.

امشب اي ماه ، به درد دل من تسكيني

آخر اي ماه ، تو همدرد من مسكيني

**********

همه در چشمه مهتاب غم از دل شويند

امشب اي مه تو هم از طالع من غمگيني

سلام دوستان خوب           

می خواستم بگم امروز درست  ۳۰ سال از عمر ما رفت . مثل اینکه دیگه یواش یواش داریم پیر می شیم

خدا بهم رحم کنه. عجب روزگاریه مثل اینکه همین دیروز بود تازه دنیا را دیدم.

به قول شاعر:

((این قافله عمر عجب میگذرد))

به هر حال:

          تولدم مبارک         

راستی تو نمی خواهی تبریک بگی؟

عشق مي ورزيم چرا که او نخست به ما عشق ورزيد چرا که خدا عشق است

***
فقط موجهاي دريا هستند که عاشقن آره فقط اونا هستن با اينکه ميدونن اگر برسن به ساحل ميميرن بازم بيقرار رسيدن
دريا باش که اگر کسي سنگ به سويت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوي

***
فرشتگان روزي از خدا پرسيدند : بار خدايا تو که بشر را اينقدر دوست داري غم را چرا آفريدي؟ خداوند گفت:غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من که خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد

***
اگه سهم من از اين همه ستاره فقط سو سوي غريبي است , غمي نيست . همين انتظار رسيدن شب برايم کافي است.

***

ابر بارنده به دريا مي گفت من نبارم تو کجا دريايي , در دلش خنده کنان دريا گفت ابر بارنده تو خود از مائي

***
ستاره به چشم کوچک مي نمايد , اما اين گناه چشم است نه کوچکي ستاره , درستهايي که کمک ميرسانند , مقدس تر از لبهايي هستند که دعا مي کنند.

سلام منزل خداست؟

 اين منم مزاحمي که آشناست

 هزار دفعه اين شماره را دلم گرفته است ولي هنوز پشت خط در انتظار يک صداست شما که گفته ايد پاسخ سلام واجب است به ما که مي رسد ، حساب بنده هايتان جداست؟

الو دوباره قطع و وصل تلفنم شروع شد خرابي از دل من است يا که عيب سيم هاست؟

چرا صدايتان نمي رسد کمي بلند تر صداي من چطور؟

خوب و صاف و واضح و رساست؟

اگر اجازه مي دهي برايت درد دل کنم شنيده ام که گريه بر تمام دردها شفاست دل مرا بخوان به سوي خود تا که سبک شوم .

نوشته اي در چشمانم

                  گم ات كرده ام

گريه نكردم در نبودنت.

فكرم،چون شيشه سنگ خورده پنجره اي

و نتوانستم فراخوانم نه خورشيد را،

                             و نه ستارگان را

 به شهادت ديدن اين حقيقت عريان.

شب ها تو را در خوابم ديدم

و حتي براي ورود به رويايت

                          بالشم را هم پشت و رو نكردم.2

نمي گويم به سان افسانه در دوردست هايي

و من ساكن شبي ابدي هستم.

نمي گويم،با اين نمود

چون اتومبيلي شكسته چراغ

                            در شب هنگامم.

اگر اين گونه مي بود،چه باك

چشم هم نمي داشتم

                         دستهايم مي يافتند تو را.

راه ها را چون كلاف طناب

                                جمع مي كردم در دستانم.

به هم مي زدم ترتيب قطارها را3

                    و دست مي يافتم به حسرت دستانت.

پيشه خود مي ساختم جستجوي تو را

آب مي چكاندم از چشمانم بر راه ها

و سر مي دادم اين ترانه را:

؛ كوچه لره سو سپميشم؛4

نمي گويم بي تو بودن،بسته است راه ها را

نه!

يك بار نگاه كن به چشم هايم

كلمه اي بيش نوشته نشده:؛تاسف!؛

هاوا يامان سازاقدی،
گونش سندن اوزاقدی،
بير آج قوزو مه له ييب ،
سنه بويلاندی باخدی،
يومول ، بنؤوشم يومول !

(هوا بسيار سرد است،
خورشيد از تو دور است،
بره اي گرسنه ناليد،
سرک کشيد و به تو نگريست،
بسته شو اي گل بنفشه من، بسته شو!)

چمنلره ايز دوشر،
بير دئييل کی،يوز دوشر،
نييه سنين پاييزين،
هر چيچکدن تئز دوشر؟!
يومول ،بنؤوشم يومول!

(برروي چمنها رد ي خواهد ماند،
يک رد که نه صد اثر خواهد ماند،
اما چرا خزان تو از پژمردن هر گلي نيز زودتر فرا مي رسد؟!
بسته شو اي گل بنفشه من ،بسته شو!)

گؤيده بولوت گؤرونور،
بولوت قارا بورونور،
او داغدا بیر دومان وار،
سنه طرف سورونور!
يومول ،بنؤوشم يومول!

(در آسمان ابري ديده مي شود،
ابر، سياه مي پوشد،
در ان کو ه را مهی دیده می شود
به سمت تو مي خزند
بسته شو اي گل بنفشه من ،بسته شو!)

قالارسان باخا – باخا،
کاغيذ گول سندن باها،
آری يامان چوخاليب،
گولو ده سانجير داها،
يومول ،بنؤوشم يومول!

(نگران خواهي ماند،
گلهاي کاغذي از تو گرانترند،
زنبورها فزوني يافته اند،
گلهارا نيز نيش مي زنند،
بسته شو اي گل بنفشه من، بسته شو!)

عؤمروم بيرجه هفته دير،
عطرين مين جور حب ده دير،
ايندی سئوگيلی اوچون،
بئش قرنفيل دب ده دير!
يومول، بنؤوشم يومول!

(عمر من هفته اي بيش نيست،
عطر تو در هزار گرده نهفته است،
اکنون براي عشاق،
هديه پنج گل ميخک مرسوم است!
بسته شو اي گل بنفشه من ،بسته شو!)

يوم گؤزونو ، چن گؤرمه ،
واختسيز گلن غم گؤرمه،
دونيا يامان قاريشيب ،
من گؤره نی سن گؤرمه !
يومول، بنؤوشم يومول !

(چشمت را ببند، مه را مبين،
غم بي وقت آمده را مبين،
دونيا عميقا مغشوش است،
آنچه را که من ديده ام تو مبين!
بسته شو اي گل بنفشه من، بسته شو!)

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

((گُلنار، داستانی از فولکلور ترکمن ))

در زمان‌های قدیم، ‌پادشاهی بود که سه پسر داشت. پادشاه روزی به دست هر یک از آنها تیر و کمانی داد و گفت: هر یک تیری بیندازید. تیر هر کدام به خانه‌ی هر کسی افتاد، ‌دختر آن خانه را به عقد او در‌خواهیم آورد.
تیری که بزرگ‌ترین پسر انداخت، ‌در خانه‌ی وزیر نشست. به همین خاطر او با دختر وزیر ازدواج کرد. تیر پسر دوم به حیاط خانه‌ی قاضی افتاد و دختر قاضی را به عقد او درآوردند. تیر پسر کوچک‌تر چنان پرتاب شد که از شهر و روستا گذشت و به طرف جلگه‌ها رفت. آنها به دنبال تیر رفتند و تیر را میان جنگل و در دست میمونی یافتند که مشغول جویدن آن بود. به همین دلیل تصمیم گرفتند میمون را به عقد پسر کوچک‌تر در‌آورند و چنین کردند.
برادران بزرگ‌تر، برادر کوچک‌شان را که با یک میمون ازدواج کرده بود، مسخره کردند. یک روز برادران بزرگ‌تر به او گفتند: ‌ما می‌خواهیم هر یک به خاطر عروسی‌مان مهمانی ترتیب دهیم و پدر‌مان را دعوت کنیم.
برادر کوچک‌تر با شنیدن این حرف غمگین شد، ‌زیرا او می‌باید مهمانی ترتیب می‌داد، ‌ولی زن او میمون بود، نمی‌توانست آشپزی و پذیرایی کند. پسر جوان نزد میمون آمد و گفت: برادرانم پدرم را به خانه‌هایشان دعوت می‌کنند، ما هم باید کاری بکنیم.
میمون جواب داد:‌ به پدرت و همنشینان‌اش بگو که به پشت کوه بیایند تا از آنها پذیرایی کنیم!
برادر کوچک‌تر رفت و این حرف را به پادشاه و همنشینان‌اش گفت. پدر تا اسم پشت کوه را شنید به شدت عصبانی شد و دعوت او را رد کرد. ولی پسر کوچک‌تر همنشینان پدر و دو برادرش را به آنجا برد. در پای کوه، برای بستن افسار هر اسبی، پایه‌های طلایی کاشته شده بود و برای هر یک از میهمانان، ‌در ظرف‌های طلایی غذاهای رنگارنگ و خوش طعم گذاشته بودند. مردان نشستند و خوردند و لذت بردند و بعد برخاستند. آن وقت پسر کوچک‌تر داد زد: ای میهمان‌های عزیز! هر کدام ظرف‌های طلایی را که در آن غذا خوردید و پایه‌های طلایی را که افسار اسب‌هایتان را بستید، بردارید و ببرید. این هدیه‌ی ماست به شما!
برادران بزرگ‌تر به او حسادت کردند و به همدیگر گفتند: ‌باید به پدرمان بگوییم که عروس‌هایش را به میهمانی دعوت کند. آن وقت برادر‌مان مجبور می‌شود، ‌طنابی به گردن میمون بیندازد و او را با خود بیاورد. ما هم سر راه، سگ‌ها را به جان میمون می‌اندازیم تا غوغایی بر پا شود!
چند روز بعد پادشاه پسران و عروس‌هایش را به میهمانی دعوت کرد. پسر کوچک‌تر پیش زنش رفت و گفت: پدرم دعوت‌مان کرده است، ‌حالا چه کار کنیم؟
میمون جواب داد: ‌به پشت همان کوهی که میهمان‌هایت را برده بودی برو و داد بزن گلنار! آن وقت مشکل‌ات حل می‌شود.
پسر شاه رفت و داد زد: ‌گلنار!
ناگهان یک پری جست و خیز‌کنان از میان کوه بیرون آمد. پسر شاه با دیدنش از هوش رفت و کمی بعد به خود آمد. پری کنارش نشسته بود، ‌گفت: من زن تو، ‌گلنار هستم.
بعد پوست میمون را که در دستش بود، ‌به او داد و گفت: ‌بیا به میهمانی برویم و مواظب باش کسی این پوست را ندزدد. اگر آن را بدزدند،‌ دیگر هیچ وقت نمی‌توانی مرا ببینی.
پسر شاه گفت: ‌باشد،‌ مواظبم.
آنها به قصر رفتند. برادران بزرگ‌تر با دید آن دو، آن قدر تعجب کردند که هوش از سرشان پرید و در گوش هم گفتند: ‌این بار هم چاره‌ای پیدا کرد. حالا چه کاری از دست ما ساخته است؟
برادر بزرگ‌تر گفت: فکر کنم رمزی در پوست میمون است. باید به برادر کوچک‌مان شراب بدهیم و مست‌اش کنیم و بعد پوست میمون را بدزدیم.
آنها به برادر کوچک‌تر شراب دادند و پوست میمون را از دستش گرفتند و در آتش سوزاندند. صدای وحشتناکی از پوست بلند شد. پسر کوچک‌تر با شنیدن این صدا به خود آمد و پوست را دید. خواست آن را از میان آتش بردارد ولی خیلی زود پوست خاکستر شد و از میان رفت و برادر کوچک‌تر نتوانست گلنار را ببیند و خوشبختی را از دست داد.

حالا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري
رفتي بي وفا و گفتي كه  منو دوسم نداري
حالا باز دوباره بارون مي خوره رو تن  شيشه
اخه چي كم شده از تو كه مي ري واسه هميشه
عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي
ياد تو مي افتم هر وقت
هي مي گم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي
تو شباي پر ستاره
دل من هواتو داره
ياد من مي مونه نيستي
بودنت خواب و خياله
روي بام خاطراتت من كبوتر شدم اما
با يه سنگ نفرت تو پريدم از بوم دنيا
حالا بعد رفتن تو من يه گوشه اي نشستم
هي مي گم كجايي اخر اخه من دل به كي بستم
ديگه خسته ام از اين عشق خيالي
هي ميگم جاي تو خالي
هي ميگم جاي تو خالي

((جای تو خالی - مینا آریا))

       
بنام ايزد زيبا

ديگه تويه گلو بغضم شکسته
شدم از اين همه افسوس ، خسته

دلم مي خواست از عمق وجودم
يکا يک با تمام تار و پودم

زنم فرياد ، اي دنياي نامرد
دلم گشته ز دسته تو پر از درد

چرا اينقدر با من در ستيزي
چرا در جامه جانم ، زهر ريزي

چرا قدري نداري تو مدارا
چرا قلبت بود از سنگه خارا

مگر من تا کجا طاقت ميارم
نمي بيني دگر نايي ندارم؟

چرا اين قدر بي رحمي و دل سنگ
چرا داري هزاران چهره و رنگ

تو بردي اي جهان پست و فاني
شکستي پشت من را در جواني

نمودي پر پر اين قلبه ضعيفم
ديگه هرگز نميگم من حريفم

برو خوشحال شو ، پيروز اين جنگ
تو بودي اي جهان پست و دل سنگ

سرم با دیگران گرم است ، دلم با تو. دلم را استوار کرده ام، که دل نبندم. نه به چشمهای بیگانه ای. نه به حرفهای بیگانه ای. می خواهم آزاد باشم. از قید تملک خود و دیگران. تا بود، برای خود می خواستم. و حالا... و حالا نشسته ام دراین اندیشه، که آیا راست اندیشیده ام. یا کجراهه پیموده ام. راه کج نبود . نگاهم، به پیش پای بود. دوردست ها از من دریغ شدند ، من از تو . و تو، در دوردستها بودی.

بیش ازاین دید ندارم. کور شده ام. کر شده ام. نه ،خودخواه شده ام. همه را برای خود . تو را برای خود، می خواستم . می خواهم . و خودخواهی از کوری هم بد تراست.

گیجی ام را روی دیوار تنهایی ام نقش می کنم. بومهای رنگ شده را می شکنم. شکستن ، عصیان است. باید عصیان کنم. کسی که ازعصیان بهراسد، سزاوار مرگ است. می خواهم زنده بمانم. می خواهم عصیان کنم.

منتظر باش . برمی گردم. با دستهایی پر از تو . دلی خالی از خود. با سیبی سرخ.

منتظر باش. بر می گردم. با تابلویی نقش شده از من ، در کنار تو.

بومت را بشکن . مرا نقش کن. من ، تنهایی هستم !!!

امروز می خوام دیگه از خودم بگم و از بدشانسی هایم.

نمیدونم شاید بدشانسی نیست تقصیر خودمه که راه را درست نمیرم. همیشه انسانهایی هستند که به عنوان دوستی نزدیک انسان می شه و با احساسهای یه نفر بازی می کنن و باپایمال کردن احساسات پاک یه انسان حال می کنن می رن. خوب دیگه زندگی باید ساخت و سوخت ولی من تا بحال نفهمیدم مقصود وغرض این انسانها چیست و تا کی می خوان این راه را برن؟

هیچ وقت تو زندگی نخواستم به کسی بدی کنم حتی به دشمن شماره یکم . شاید هم از دستم بر نمیاد نمیدونم اینو من میدونم و خدایم. ولی خیلی بدی ها از کسانی که با لباس دوستی پیش میان دیدم. هیچ وقت هم نفرینشون نکردم بلکه همیشه دعا می کنم که خدایا کاری کن شاید آنها هم یه روز بتونن یه انسان را درک کنن. به هر حال به قول معروف این هم از شانس بد ماست نه تو عاشقی و عشق بازی موفق شدیم نه تو دوست  و دوست یابی . البته این نیست که دوستان نسبتا خوبی هم دارم ولی یکی دوتا بیشتر نیستن اونها هم تا حالا که خوب بودن بفیه اش را الله اعلم.

ولی از کسانی که باهاش زیاد صادق بودم چنان کوبیدنم زمین که باورم نمی شه.

در آخر من براشون جز سلامتی چیزی ندارم بگم . و یه چیزی که همیشه سرپا باشن خدا نکنه کسی هم اونها را یه روز به زمین بکوبه.

دلتنگ دیدارت هستم اگر چه خودم از درون حصار تنهایی ام برایت مینویسم   از روزها و خاطرات خوشی سخن میگویم که تو انها را محو کر ده ای از شروعی مینویسم که پایانی برای ان نیست از ان همه دل بستگی ها دیوانگی ها ...... باور کن ای مهر بان من که تا ابد چشم به راه باز گشتت خواهم بود من همان قایق شکسته بی بادبانم که ساحل را در پرتو نور فانوس محبت تو جستجو میکند وبرای رسیدن به ساحل رهایی وبا تو بودن نه بیم ازامواج سرکش ونه ازطوفانهای سهمگین دارد

ميترسم از دل خود در کوچه ها خدايا مي نالم از شب سرد از انتظار يارا در اين سراي غربت روي مه ات نديدم در آن سراي جاويد صورتگرم به رويا روياي عاشقانه ام صداقتي ندارد مآواي عارفانه ام حقيقتي است.